به آرنولد ويلانووايي هم نسبت داده شده. برخي نسخههاي آن به آندرآ گيني دي مالپيگي اهدا شده، كه در آن هنگام اسقف آراس بود (1331 ـ 1333، بعداً كاردينال، متوفا 1343) و ماينو سمت پزشك او را داشت و ممكن است در پي او به تورنه رفته باشد (1333 ـ 1342). برخي اشارات در متن كتاب نشان ميدهد موٴلفش اهل ميلان بوده است.
ماينو در سال 1329 ـ 1330 رسالهاي فلسفي نوشت، بهنام تصورات ثانويه.
درباب چاشنيها نوشتهٴ كوچكي است راجع به اقسام رُبّ و ممكن است بخشي از يك كتاب او بوده باشد، از قبيل آيين تندرستي يا تفصيل فصلي از آن. او اقسام رُبها را توصيف ميكند و به خواننده ميگويد كه آنها در موردي ممكن است براي كسي مفيد باشند ولي در موارد ديگر زيانآور. چاشنيها از لحاظ پزشكي مورد بررسي قرار گرفتهاند، نه آشپزي.
او در سال 1358 نظريهٴ ستارهٴ جسماني و در سال 1360 رسالهاي درباب
طاعون نوشت كه اين آخري بيشتر جنبهٴ اخترگويي دارد تا
پزشكي.
گفتوگوهاي اخلاقي مجموعهقصههايي است كه احتمالاً به قلم ماينو نوشته شده و نه به قلم نيكولا پرگامنوس ناشناسي كه معمولاً آنرا به او نسبت ميدهند.
ماينو هنگامي كه در خدمت ويسكونتي بود، يعني پس از سال 1346 (در سال 1360؟) كتاب پزشكي در 8 مقاله را نوشت، كه اولين مقالهٴ آن دربارهٴ آبهاي طبي است و به زبان عبري هم ترجمه شده است.
آثار متعدد ديگري هم به او نسبت داده شده است. از جمله كتابي در كفبيني كه يك ترجمهٴ فرانسه از آن در دست است (نسخهٴ شماره 813 گرنوبل)؛ و پارهاي كتابهاي پزشكي از قبيل روش
عقيم كردن كه انتساب آنها به ماينو تنها به آن دليل است كه همراه آيين تندرستي او استنساخ يا چاپ شدهاند.
فـرانچـسكـو دي پيِـدمُـنته
فـرانچسكـو دي پيِـدمُـنته.1
پزشك ايتاليايي (متوفا 1319).
او در نيمهٴ دوم سدهٴ سيزدهم زاده شد، ولي محل تولدش معلوم نيست. بنابر مآخذ قديمي در شهر پيِـدمُنته نزديك آليفه، در ترا دي لاوورو، نزديك شهر جديد كاپوا زاده شد، دا رِنتسي ميگويد براساس اسنادي كه يافته، فرانچسكو در ترا دي پيِـدمُنته، نزديك سان جرمانو، فروزينونهٴ امروزي، در جنوب خاوري رم به دنيا آمده است. ف. پِـلِـگريني مدعي است اين همان فرانچسكو پيِندِمُنته است كه در ورونا زاده شد، ولي دا رِنتسي ميگويد فرانچسكو دي پيِـدمُنته و فرانچسكو پيِندِمُنته دو نويسندهاند.